جناب ابوالقاسم خان فردوسی:*
به جمشید بر گوهر افشاندند
مر آن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فرودین
بر آسوده از رنج روى زمین
بزرگان به شادى بیاراستند
مى و جام و رامشگران خواستند
چنین جشن فرخ از آن روزگار
به ما ماند از آن خسروان یادگار
«نوروز» بزرگترین جشن ملى ایرانیان، سابقه اى هزاران ساله دارد. از گذشته هاى دور آریایى هاى ساکن در فلات ایران روز اول سال و آغاز بهار را به برگزارى مراسم ویژه و توأم با سرور و شادمانى اختصاص مى دادند. برخى پژوهشگران، ریشه تاریخى این جشن را به «جمشید پیشدادى» نسبت مى دهند و نوروز را «نوروز جمشیدى» مى خوانند. این گروه معتقدند که جمشید شاه بعد از یک سلسله اصلاحات اجتماعى بر تخت زرین نشست و فاصله بین دماوند تا بابل را در یک روز پیمود و آن روز (روز هرمزد) از فروردین ماه بود. چون مردم این شگفتى از وى بدیدند جشن گرفتند و آن روز را «نوروز» خواندند.
"سیر" : نماد گندزدایی و پاکیزگی .
"سرکه" : نماد پاک شدن و پاکی محیط و زدودن آلودگی.
"سنجد" : نشانه عشق و مهر.
"سمنو" : نماد خوبی و رشد.
"سبزه" : موجب فراوانی, برکت و خوشبختی و شادی.
"سیب" : نماد زایش و برکت در بین مردم ایران زمین.
"قرآن" : کتاب آسمانی مسلمانان , نشانه استواری و ایمان.
"سفره" : نماد گستردگی جهان و سفیدی آن نشانه پاکی و سفید بختی.
"آیینه" : نماد جهان بیپایان و بارگاه خداوندی.
"شمع" : آرزوی شادی و روشنایی زندگی و شعله افروخته نماد روشنایی و فروزندگی جاودانه.
"ماهی قرمز" : در تنگ بلور نماد روزی حلال.
"تخم مرغ رنگ شده" : نشانه رنگارنگی نژادهای مختلف بشری و تاکید بر اینکه بنی آدم اعضای یکدیگرند.**
نان": بنیاد تغذیه و در سفره نشانه برکت و روزی.
"گندم" : نماد روزی, فراوانی, خیر و برکت در زندگی.
*می دونم الان تو دلت چی می گی! "همه دمه عیدی می یان شعر از حافظ و مولانا می ذارن بعد این اومده از فردوسی شعر گذاشته!!!" بالا برید! پایین بیاید! فردوسی مقدم تره!!!
*شما به تمدن ایرانیان باستان توجه کنید... ایرانی به احترام سایر نژادها تخم مرغ رنگی سر سفره اش می گذاشته ...